ჩვენ შესახებ

2002 · მამის გადაწყვეტილება

იმ დროს ჯერ არც მოლისანი არსებობდა და არც რაიმე მზა საშუალება. არსებობდა მხოლოდ ერთი მიზეზი — ჩემი შვილი.

ჩემი ქალიშვილი დიდხანს და მძიმედ ავადმყოფობდა. ჩირქოვანი ტონზილიტი არაერთხელ უბრუნდებოდა და საბოლოოდ ტონზილექტომიის გაკეთება მოგვიწია.

იმ პერიოდში ხშირად ღამით ვიჯექი წიგნებთან, ვკითხულობდი, ვიწერდი, ვეძებდი და საკუთარ თავს ერთ კითხვას ვუსვამდი: ნუთუ სხვა გზა არ არსებობდა?

მაშინ გადავწყვიტე, რომ ჩემი სხვა შვილები იგივე ტკივილს აღარ გაივლიდნენ.

ეს ჯერ არც ბიზნესი იყო, არც ბრენდი და არც პროდუქტის შექმნის გეგმა. ეს იყო უბრალოდ მამის გადაწყვეტილება — ეპოვა ჩირქოვანი ტონზილიტის წინააღმდეგ გამოსავალი.

ალბათ, სწორედ იმ ღამეებიდან დაიწყო ის გზა, რომელსაც წლების შემდეგ მოლისანი დაერქვა.

2004 · კითხვები, წიგნები და ჩანაწერები

მაშინ ჯერ არ ვიცოდი, სად მიმიყვანდა ეს გზა. იყო მხოლოდ უამრავი კითხვა, წიგნები, ჩანაწერები და დიდი სურვილი — მეპოვა პასუხი.

დღეს, ამ წლების შემდეგ, როცა ძველ რვეულებს ვფურცლავ, ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი აღმოჩენები ჩუმად იწყება.

არა დიდი განცხადებებით. არამედ ერთი პატარა იდეით, რომელსაც უბრალოდ არ ანებებ თავს.

ეს ისტორია ახლა იწყება...

2005 · პირველი ცდები

იმ დროს ამ საშუალებას ჯერ არც სახელი ჰქონდა. არ არსებობდა შეფუთვა, ეტიკეტი და არც იმის სრული დარწმუნება, რომ ყველაფერი გამოვიდოდა.

იყო მხოლოდ ძიება. ძიება იმ პრობლემის გადაწყვეტისა, რომელსაც რამდენიმე წლით ადრე ძალიან ახლოს და ძალიან პირადად შევხვდი.

ასე დაიწყო წიგნებთან გატარებული გრძელი საათები, ჩანაწერები, შედარებები, ეჭვები და პირველი ცდები.

ყოველგვარი ხმამაღალი განცხადების გარეშე. ლამაზი შეფუთვისა და დიდი გეგმების გარეშე. უბრალოდ, ნაბიჯ-ნაბიჯ.

ის, რაც მოგვიანებით დიდი გზის ნაწილი გახდა, მაშინ მხოლოდ პირველი ცდა იყო — პირველი მცდელობა გამეგო, შეიძლებოდა თუ არა ნამდვილად სასარგებლო საშუალების შექმნა.

ხანდახან ყველაფერი დიდი სწორედ ასე იწყება — ძალიან მშვიდი და თითქმის შეუმჩნეველი პირველი ნაბიჯით.

2008 წლის აგვისტო · დავითის პირადი ისტორია

2008 წლის აგვისტოს დასაწყისში ოჯახთან ერთად მეგობრებთან ვისვენებდით ნიგვზარაში, საჩხერესთან ახლოს. 8 აგვისტოს ომი დაიწყო. ხუთ ბავშვთან ერთად სახლს მოვწყდით; ყოველდღიურობას შფოთვა და გაურკვევლობა ახლდა.

ძლიერი სტრესის ფონზე ფეხზე ტროფიკული წყლული გამიჩნდა. სახლში დაბრუნების შემდეგ ქრონიკული ჭრილობებისა და კომპონენტების თვისებების შესწავლა დავიწყე და საკუთარი ჭრილობისთვის შემადგენლობის პირველ ვარიანტებს ვამზადებდი.

მზა გამოსავალი მაშინვე არ არსებობდა: ვცდიდი, ცვლილებებს ვაკვირდებოდი და შემადგენლობას ვაკორექტირებდი. თანდათან ჭრილობა იწმინდებოდა და იხურებოდა. საბოლოოდ წყლული სრულად შეხორცდა; მცირე პიგმენტური ლაქა დღემდე შემომრჩა.

მუშაობა გაგრძელდა: შემადგენლობა იხვეწებოდა, დაკვირვებები გროვდებოდა, სხვა ადამიანების ფოტოები და წერილებიც ჩნდებოდა. ასე განვითარდა მიმართულება, რომელსაც დღეს წარმოადგენს „მოლისანი ბეთლემი“.

დავით თომაძე, მოლისანის დამფუძნებელი

2026 · შეხვედრა ოცი წლის შემდეგ

2006 წლის იმ დღეებიდან ოცი წლის შემდეგ ისევ შევხვდით. ეს ფოტო ჩემთვის ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ შეხვედრა.

2006 წელს ქალბატონი ციური მოლისანის პირველი პაციენტი გახდა. მაშინ ერთად ვაკვირდებოდით ყოველ დღეს, ყოველ ცვლილებას, ყოველ პატარა წინსვლას — და მისი სიხარული, როცა ისევ შეძლო სიარული, დღემდე მახსოვს.

დღეს ციური დეიდა 85 წლისაა. ჩემს გვერდით დგას, იღიმის და იმ შორეულ დღეებს უკვე ტკივილით კი არა, სითბოთი იხსენებს.

ალბათ ცხოვრებაში სწორედ ასეთი წუთებია ყველაზე ძვირფასი — როცა წლების შემდეგ ხვდები ადამიანს, რომელსაც ოდესღაც მთელი გულით ცდილობდი დახმარებოდი, და ხედავ, რომ ის კარგად არის.

მადლობა, ციური დეიდა, იმ ნდობისთვის, რომელიც 20 წლის წინ გამომიცხადეთ.

ღმერთმა ჯანმრთელად, მხნედ და კიდევ მრავალი წელი ასე გაღიმებული გამყოფოთ.